.

ZİKRULLAHIN VE KELİME-İ TEVHİDİN FAZİLETİ HAKKINDA GELEN KUDSİ HADİSİ ŞERİFLER

 

1- Ebu Hureyre’den (radıyellahu anhu) rivayetle Efendimiz sallalla-hu aleyhi ve sellem buyurdu: “Muhakkak Allahu tealanın bazı melekleri var ki, yollarda (sokaklarda) dolaşırlar ve zikir ehlini araştırırlar. Allahu tealayı zikreden bir toplulul bulduklarında, birbirlerine çağrışarak: -Hacetinize geliniz (aradığınız kimseler burda)- diye nida ederler.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Onları, kanatlarıyla dünya semasına kadar kuşatırlar.

Buyurdu: Rableri, onların hallerini en iyi şekilde bildiği halde, meleklere sorar: Kullarım ne diyor?

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Melekler der ki: Seni tesbih ediyorlar, seni tekbirle yüceltiyorlar, sana hamd ediyorlar, seni yüceltiyorlar.

Rab teala buyurur: Beni gördüler mi?

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Melekler der ki: Hayır, yemin olsunki seni görmediler.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Rab teala buyurdu: Şayet beni görselerdi nasıl olurdu?

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Melekler der ki: Şayet seni görselerdi, senin için daha şiddetli şekilde ibadet ederlerdi, seni daha şiddetli şekilde hamd ile yüceltirlerdi, daha fazlasıyla tesbih ederlerdi.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Rab teala buyurdu: Benden ne istiyorlar?

Melekler der: Senden cenneti isterler.

Rab teala: Cenneti gördüler mi?

Melekler dediler: Hayır yarabbi! yemin olsunki cenneti görmediler.

Rab teala: Şayet onlar cenneti görseydiler nasıl olurdu?

Melekler der: Şayet onlar cenneti görseydi, ona karşı son derece hırslı olurlardı, şiddetli şekilde onu taleb ederlerdi. Ona karşı rağbetleri daha büyük olurdu.

Rab teala buyurdu: Ne şeyden sakınıyorlar?

Melekler der: Cehennemden.

Rab teala buyurdu: Cehennemi gördüler mi?

Melekler der: Hayır Yarabbi! yemin olsun ki onu görmediler.

Rab teala buyurdu: Şayet görseydiler nasıl olurdu?

Melekler der: Şayet cehennemi görseydiler, ondan daha şiddetli şekilde kaçarlardı ve daha şiddetli şekilde korkarlardı.

Rab teala buyurdu: Sizleri şahit tutuyorum ki, muhakkak onları affettim.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Meleklerden biri şöyle dedi: Onların içinde filancı kişi var, onlardan (zikir ehlinden) değil-dir. Ancak bir ihtiyacı için oraya gelmiş.

Rab teala buyurdu: Onlar celislerimdir (meclisimde bulunan lardır), onlarla oturanlar da mahrum olmaz.  (Buhari, Allahu tealanın fazlı babı)

 

ZİKİR MECLİSİNDE OTURMANIN FAZİLETİ

 

2- Ebu Hureydre’den (radıyellahu anhu)  rivayetle Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Muhakkak Allahu teala’nın, gezici kıymetli melekleri vardır. Zikir meclislerini araştırırlar. Zikir meclis bulduk larında, onlarla beraber otururlar, birbirlerini kanatalarıyla kuşatarak sema ve dünya arasını doldururlar. Döndüklerinde semaya yükselirler.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Allahu teâlâ –onlardan daha iyi bildiği halde- onlara sorar: Nerden geldiniz?

Melekler derler: Yeryüzündeki kullarının yanından geldik. Seni tesbih ediyorlar, seni tekbirle yüceltiyorlar, seni tehlil (la havle vel kuvvete) ile zikrediyorlar, sana hamd ediyorlar, senden istiyorlar.

Mevla teala buyurdu: Benden ne istiyorlar?

Cennetini istiyorlar.

Allahu teâlâ buyurdu: Cennetimi gördüler mi?

Melekler der: Hayır, ey Rabbimiz!

Allahu teâlâ buyurdu: Cennetimi görseler nasıl olurlardı?

Melekler der: Senden eman isterler.

Allahu teâlâ buyurdu:  Ne şeyden eman isterler/sakınırlar?

Melekler der: Ya Rabbi! Ateşinden.

Allahu teâlâ buyurdu: Ateşimi gördüler mi?

Melekler: Hayır, derler.

Allahu teâlâ: Şayet ateşimi görselerde naşıl olurlardı?

Melekler: Senden mağfiret taleb ediyorlar.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem dedi: Allahu teala buyurur: Muhakkak onları affettim, istediklerini onlara verdim, sakındıkları şeyden (cehennemden) onları korudum.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyurdu: Melekler derki: Ya Rabbi! İçlerinde filancı kişi var, günahkar bir kuldur, geçerken oraya uğradı da onlarla birlikte oturdu.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem der: Mevla teala buyurdu: Onu da affettim, onlar bir topluluktur ki, onlarla birlikte oturan mahrum olmaz.   (Müslim, zikir meclisinin fazileti babı no: 2689)  

 

ZİKRİN  FAZİLETİ

 

3- Ebu Hureyre ve Ebu Said el Hudri (radıyellahu anhuma) dan rivayetle şöyle demişlerdir: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyur-du: Muhakkak Allahu teâlâ’nın, insanların amellerini yazan melek-lerden başka, yeryüzünde dolaşan (seyyah) melekleri vardır, Allahu teâlâ’yı zikreden toplulukları bulunca, çağrışarak: -Geliniz, aradığınız burda- derler. gelirler, dünya semasına kadar onları kanatlarıyla kuşatırlar.

Allahu teâlâ buyurdu: Kullarımı bıraktığınızda hangi şeyi yapıyorlar dı?

Melekler derler: Onları bıraktığımızda sana hamd ediyorlardı, seni yüceltiyorlardı, seni zikrediyorlardı.

Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem dedi: Allahu teâlâ buyurdu: Onlar beni gördüler mi?

Melekler: Hayır.

Allahu teâlâ buyurdu: Şayet beni görseler nasıl olurdu?

Melekler der: Şayet seni görselerdi, sana daha fazla hamd ederler di, daha fazla yüceltirlerdi, seni daha fazla zikrederlerdi.

Allahu teâlâ: Ne şey isterler?

Melekler: Cenneti taleb ederler.

Allahu teâlâ: Cenneti gördüler mi?

Melekler: Hayır.

Allahu teâlâ: Onu görseler nasıl olurdu?

Melekler: şayet cenneti görselerdi, onu daha şiddetli olarak taleb ederlerdi, ona daha fazla hırslı olurlardı.

Allahu teâlâ: Hangi şeyden sığınıyorlar?

Melekler: Ateşten sığınıyorlar/sakınıyorlar.

Allahu teâlâ: Ateşi gördülermi?

Melekler: Hayır.

Allahu teâlâ: Görselerdi nasıl olurdu?

Melekler: Şayet cehennemi görselerdi ondan daha fazlasıyla kaçarlardı, daha fazlasıyka korkarlardı, daha fazlasıyla sakınır lardı.

Allahu teâlâ: Ben sizleri şahit tutarım ki, muhakkak onları affettim.

Melekler: Muhakkak onların arasında filancı günahkar birisi var, ancak bir ihtiyacı için oraya gelmiş (zikir için değil.)

Allahu teâlâ buyurdu: Onlar bir topluluktur ki, onlarla beraber otu-ran mahrum olmaz.    (Tirmizi, cilt 1, sahf:280)

 

KELİME-İ TEVHİDİN FAZİLETİ

 

4- Ebu Hureyre ve Ebu Said el Hudri (radıyellahu anhuma) dan rivayetle (şahitlil ederek) şöyle demişlerdir: Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem buyur-du: Kul, -lâ ilâhe illellâhu vallâhu ekber- dediği zaman, aziz ve celil olan Allahu teâlâ buyurur: Kulum doğru söyledi, benden başka ilah yok, ben Allahım, en büyük benim.

Kul, -lâ ilâhe illellâhu vahdehu- dediği zaman, Allahu teâlâ buyurur: Kulum doğru söyledi, benden başka ilah yok, tek olduğum halde. Kul -lâ ilâhe illellâhu vahdehu lâ şerike lehu- dediği zaman, Allahu teâlâ buyurur: kulum doğru söyledi, benden başka ilah yok, benim hiçbir ortağım yok.

Kul –lâ ilâhe illellâh lehul mülkü ve lehul hamdu- dediği zaman, Allahu teâlâ buyurur: Kulum doğru söyledi, benden başka ilah yok, mülk benimdir hamd bana aittir.

Kul -lâ ilâhe illellâh ve lâ havle velâ kuvvete illâ billâhi- dediği zaman, Allahu teâlâ buyurur: Kulum doğru söyledi, benden başka ilah yok, güç kuvvet ancak benim (yardımımla) dır.

Ebu İshak (r.a) derki: Sonra, bundan daha parlak (net) bir şey söyledi de ben onu anlamadım. Ebu Cafer’e dedim ki; Ne dedi?

Dedi ki: “Her kim bu zikirlerle ölüm anında rızıklandırılırsa, ateş ona dokunmaz.”   (İbni Mace, cilt 2, sahf:219)

 

HAMD EDENLERİN  FAZİLETİ

 

5- Abdullah ibni Ömer (radıyellehu anhuma) dan rivayetle Resu-lullah sallallahu aleyhi ve sellem kendilerine haber verdi ki, Allahu teâlâ’nın kullarından bir kul şöyle dedi: “Ya Rabbi! Zat’ının celaline, saltanatının yüceliğine layık olduğu şekilde Hamd senin içindir.”

İki melek zorlandı, onu (sevabını) nasıl yazacaklarını bileme diler. Semaya yükseldiler ve dediler ki: Ey Rabbimiz! Muhakkak senin bir kulun, bir söz söyledi ki nasıl yazacağımızı bilemiyoruz.

Allahu azze ve celle –kulunun dediğini bildiği halde- buyurdu:

Kulum ne dedi?

Melekler: Ya Rabbi! Şöyle dedi: “Ya Rabbi! Zat’ının celaline, salta-natının yüceliğine layık olduğu şekilde Hamd senin içindir.”

Allahu azze ve celle, iki meleğe buyurdu: Kulumun dediği gibi onu yazın, taki bana kavuşunca onunla kulumu mükafatlan dırayım.

                                                              (Nese-i cilt 2, sahf: 220)

< Önceki