.

1. cilt  59. Mektub'tan...

Bilki ey Mahdum! İnsan için mutlaka üç şey lazımdır ki, ebedi kurtuluş hasıl olsun. İlim, amel, ihlas.

İlim iki kısımdır. Bir kısım ki ondan maksad amel etmektir. Bunun açıklamasını fıkıh ilmi üzerine almıştır. Bir kısım da kendisinden maksad sadece itikad ve kalbî yakindir. Bu kısım, kelam ilminde, kurtulan fırka -Ehli Sünnet vel Cemaat mezhebinin görüşü üzere tafsilatıyla beyan edil-miştir. Kurtuluş ve onu arzu etmek, hiçbir kimse için, şu büyüklere tabi olmaksızın imkansızdır. Şayet onlara kıl kadar muhalefet vakı’ olursa, iş tehlikededir; hem de ne tehlike!

Bu söz, açık keşif ve sahih ilhamla, sıhhatten yakin mertebesine ulaşmıştır, bundan vaz geçilmesine ihtimal yoktur. Onlara tabi olmaya muvaffak edilenlere, onları taklid ile şereflendirilenlere müjdeler olsun! Onlara muhalefet edenlere, onlardan ayrılanlara, onların asıllarını kaldırıp atanlara, onların zümresinden çıkanlara yazıklar olsun! Kendisi saptı ve başkalarını da saptırdı. Allahu teala’yı görmeyi, şefaati inkar etti. Sohbet fazileti ve ashabın fazileti ona gizli kaldı. Resulullah’ın Ehli Beyt’inin sevgi-sinden, Betül’ün (Fatıma validemiz radıyellahu anhâ) evlatları ile dostluk-tan mahrum oldu. Neticede, Ehli Sünnet’in nail olduğu pek çok hayırlardan men olundu.

Ashabı kiram ittifak ettiler ki, içlerinden en faziletlisi Ebu Bekirdir. (Allah ondan ve diğerlerinden razı olsun.) İmamı Şafii radıyellahu anhu ashabın ahvalini iyi bildiği halde der ki, ‘Resulullah Sallallahu aleyhi ve sellem’den sonra insanlar çaresiz kaldılar, gök kubbesi altında Ebu Bekir’den (radıyellahu anhu) daha hayırlısını bulamadılar, boyunlarını ona teslim ettiler.’ Bu sözü Şafi’den, ashabın Sıddık’ın efdal olduğunda ittifak ettiklerini açıkça beyandır. İlk asırda onun efdal olması üzerine icma olur. Bu durum da kat’i olup, inkarı caiz olmaz.

Resulullahın Ehli Beyt’inin misali, Nuh’un gemisinin misali gibidir. Kim ona binerse kurtarır, kim ondan geri kalırsa helak olur.

Bazı arifler derki, Resulullah sallallahu aleyhi ve sellem ashabını yıldızlar gibi yaptı. Onlar yıldızlarla hidayet bulurlar. Ehli Beyt’ini Nuh’un gemisine benzetti, zira gemiye binen mutlaka yıldızların haline itibar edecek ki helakten emin olsun. Yıldızların haline itibar etmeksizin kurtuluş imkansızdır.

Bilinmesi lazım olan şeylerdendir ki onların bazısını inkar, hepsini inkardır. Zira onlar, beşerin en hayırlısının sohbeti faziletinde ortaktırlar. Sohbet fazileti, diğer bütün faziletlerden ve kemalatlardan üstündür. İşte bu sebepten Veysel Karanî, tabiinin en faziletlisi olmasına rağmen, aley-his-salatü ves-selamın en aşağı derecedeki sahabesinin mertebesine ula-şamadı. Hangi şey olursa olsun, sohbet faziletine hiçbir şey denk değildir. Zira onların imanı, sohbet bereketi ve vahyin inişini müşahede etmekle şuhûdî (görür gibi) olmuştur. Ashabtan sonra hiçbir kimse için, imandan bu mertebe ile ittifak olunmadı. Ameller, iman üzerine bağlıdır, onların kemali, imanın kemali hasebincedir.

Ashab arasında cereyan eden kavga ve tartışmalar, ne olursa olsun uygun bir yoruma ve hikmete havale edilir. Nefsin hevasından ve cehaletten dolayı değillerdir. Fakat içtihattan ve ilimden dolayı idi. Şayet bazıları içtihadında hata etmişse, hata eden için de, Allahu subhanehu katında derece vardır. Bu yol, Ehli Sünnet vel cemaatin seçtiği ve ifrat ile tefrit arasında orta yoldur. Bu, en emin yoldur, sağlam yoldur.[1]

Editör:

İmamı Rabbani k.s. ikinci bin yılın müceddidi ve akaid hususlarında müçtehittir. Mektubatının çok yerlerinde ashabı kiramın hallerini Ehli Sünnetin ifadelerine göre açıklamıştır. Şia taifesi güya kendilerinin ehli beyt sevgisinde olduklarını, başkalarının ehli beyti sevmediğini ağızlarında gevelemektedirler. Halbuki bu mektubta görüldüğü gibi kurtuluş onların sevgisi ile tahakkuk eder. Zira Efendimizi s.a.v. seven, onları sever, onlara buuz eden aslında Efendimize s.a.v iman etmemiştir.

Sevgide hepsini eşit tutmalı, derece olarak dört halifenin sıralaması, Bedir ashabı, Uhud ashabı, Hendek ashabı, Rıdvan beyatinde bulunanlar ve Mekke'nin fethinden öncekiler diye sıralama vardır. Buna muhalefet edenler, ehli sünnetten ayrılır, bunların bereketinden mahrum olur.

Hazreti Ebu Bekir Sıddık r.a., Efendimizin kayın pederidir, hazreti Ömer'de r.a. aynı şekildedir. Bunlara kim dil uzatabilir??? Hazreti Osman iki nur sahibidir, yani Efendimizin s.a.v. iki kerimesi (kızı) ile evlenmiştir. Hazreti Ali r.a. amca oğlu ve damadıdır. Hazreti Muaviye'de r.a. vahiy katibidir, Efendimizin s.a.v kayın biraderidir yani kızkardeşi ümmü habibe Efendimizin s.a.v. muhterem hanımı ve bizlerin annesidir. Onun babası da Ebu Sufyan'dır r.a. İşte durum bu kadar iç içe kaynaşmış bir aile halinde olan bu zatların arasına girenler, fitnecilik yapanlar, müslümanların itikadını bozmaya çalışanlar, ne kadar zalim ve zındıktırlar anlayalım. Bu zamanda, sadece ehli beyti veya Kerbela olaylarını dillerine dolayanlar, filim ve cd ler üretip hayal mahsulü olayları canlandırarak gençleri iğfal edenler, -fitneyi uyandırana lanet olsun- tehdidini bilmezlermi? Ehli Beytin intikamı o zamanda yine ehli sünnet mücahitlerin eliyle alınmış bütün şakiler tek tek idam edilmiştir. İş ozaman tamam olmuştur, şimdi bunun gündeme getirilmesinin kime faydası var, bu sözler dinmidir? ibadetmidir? Yoksa fitnemidir? İyi anlayalım. Bu filim ve cd lere bakıp, Muaviye r.a. ve yanında olan ashabı kiram hakkında ileri geri konuşanların acaba imanı islamı ne durumdadır? Kimden şefaat isteyecekler, kime dost olacaklar. 

İmam Şafii derki "O bir kan idi, Allahu teala bizim elimizi ona bulaştırmadı, biz de dilimizi bulaştırmayalım" İşte selamet yolu budur...